Licht uit op het trainingsveld: hoe een club in Zelhem zijn kantine en masten aanpakte

Vier van de acht lampen in de lichtmasten brandden nog, en eentje daarvan zoemde. Zo stond het ervoor toen mijn zwager vorig najaar kantinebeheerder werd bij zijn voetbalclub in Zelhem. Hij doet dat als vrijwilliger, naast een volle baan. Dat het een half jaar lang over elektra zou gaan, had hij niet zien aankomen.

Een kantine die de zaterdag niet aankon

De eerste keer dat het misging was tijdens een thuiswedstrijd van het eerste elftal, op een koude middag in november. De frituur stond aan, de koffiemachine draaide op volle toeren, de bierkoeling sloeg aan en iemand zette in de keuken ook nog de vaatwasser aan. Klap, groep eruit. Een volle kantine zonder koffie, en buiten de jeugd die op een warme kroket stond te wachten.

Toen hij de groepenkast opende, snapte hij waarom. De kantine was ooit gebouwd voor een paar thermoskannen en een koelkast. In de loop van de jaren was er van alles bij gekomen, telkens op de groepen die er al waren. Op een van die groepen hingen zowel de frituur als de koffiemachine.

De lichtmasten: oud, duur en half kapot

Dan de masten. De oude lampen gebruikten veel stroom, gaven geel licht en waren lastig te vervangen. Telkens als er een kapot ging, moest er een hoogwerker komen, en die huur je als club niet zomaar voor een middag. Ondertussen trainde de jeugd op dinsdag en donderdag op een half verlicht veld, wat de trainers terecht niet veilig vonden.

Het bestuur zat met de vraag die je bij bijna elke vereniging hoort. Kunnen we dit betalen, en kunnen we het zelf? Op dat tweede kwam snel een eerlijk antwoord. Een paar handige leden hadden wel ideeën, maar aan een installatie waar elke week honderden mensen gebruik van maken, ga je niet als vrijwilliger zitten sleutelen.

Stap voor stap, in plaats van alles tegelijk

Mijn zwager nodigde Elektricien Zelhem uit om alles eens rustig te bekijken, op een doordeweekse avond na de training. Wat daar uit kwam, was geen enorme offerte voor alles in een keer, maar een volgorde. Eerst de kantine, omdat daar het meeste risico zat. De zware apparaten kregen elk een eigen groep, de frituur werd aangesloten op een aansluiting die bij zijn vermogen past, en de groepenkast werd zo ingedeeld dat er een tweede aardlekschakelaar bij kwam. Zo valt bij een storing niet meteen de hele kantine stil. De aardlekschakelaars werden ook getest, en dat bleek geen overbodige luxe.

De lichtmasten kwamen daarna, verdeeld over twee seizoenen. LED-armaturen gaan veel langer mee en verbruiken een fractie van de oude lampen, dus de terugverdientijd zit vooral in de energierekening en in hoogwerkers die je niet meer hoeft te huren. Het bestuur heeft zich verdiept in subsidieregelingen voor sportaccommodaties en heeft het onderwerp ook bij de gemeente aangekaart.

Wat andere clubs ervan kunnen leren

Mijn zwager zegt het zelf het eerlijkst. Hadden we maar eerder iemand laten kijken. Nu werd er pas iets gedaan toen het misging. Laat daarom de installatie van je kantine af en toe nakijken, ook als alles het lijkt te doen. Sommige verzekeraars vragen daar steeds vaker naar bij verenigingen. Schrijf op welke apparaten op welke groep zitten, zodat de vrijwilliger achter de bar weet wat hij aan of uit kan zetten.

Afgelopen zaterdag stond ik zelf bij hem in de kantine, met uitzicht op het veld en in de verte de kerktoren van het dorp. Frituur aan, koffiemachine aan, vaatwasser aan. Er gebeurde helemaal niets, en dat was precies de bedoeling. Die avond brandden bij de training alle masten, wit en egaal. Wat Elektricien Zelhem daar heeft aangepakt, merk je eigenlijk alleen nog aan wat er niet meer misgaat.